سوزندوزی بیشتر زنان این منطقه، بویژه زنان بلوچستان روی لباسهای خود طرحهای سوزندوزی دارند. از این محصول استقبال زیادی میشود، چنانچه از راه خرید و فروش آثار سوزندوزیشده در استان، درآمد زیادی نصیب هنرمندان این رشته شده است. نقش و نگار این آثار غالبا سنتی و بومی است؛ یکی از نقوش معروف این آثار «نخل محلی» و «اشکال هندسی» است. از جمله محصولاتی که کار رودوزی روی آنها انجام میشود میتوان به رومیزی، کوسن، لباس، سفرهی عقد، کیفهای پارچهیی، مانتو و شال اشاره کرد. در این میان، از شال و مانتوی سوزندوزیشده استقبال زیادی میشود. سفال سنتی کلپورگان این سفال مخصوص سیستان و بلوچستان است و مرکز آن، شهرستان سراوان است. به روستای سراوان، موزهی زندهی سفالگری میگویند، چون این نوع سفال در این منطقه به سبک هفتهزار سال پیش تولید میشود. مراحل ساخت، مواد اولیه و رنگآمیزی آن به همان شکل قدیمی انجام میشود. رنگآمیزی این سفال طبیعی و با استفاده از سنگهای کوههای اطراف است. این نوع سفال بدون دستگاه و فقط با دست و پا تهیه میشود. یکی از ویژگیهای این سفال، این است که بعد از پخته شدن به گل و آب نیاز ندارد، چون خود سفال تغییر رنگ میدهد. این سفال مهر اصالت یونسکو را هم گرفته است. خامهدوزی خامهدوزی و سوزندوزی سنتی، خاص منطقهی سیستان هستند. نخ مورد استفاده در خامهدوزی، ابریشم خام است و رنگرزی نمیشود. رنگ نخ ابریشم سوزندوزی، سفید است و سوزندوزی بهشکل متناوب و با شمارش تار و پود انجام میشود؛ مثلا تارهای پارچه شمرده میشوند و هر چهار تار، یکبار سوزندوزی انجام میشود. اشکال هندسی نقش غالب این نوع سوزندوزی است و گرچه بدون طراحی قبلی انجام میشود، ولی شکلهای آن بسیار منظم است. لباس دامادها در منطقهی سیستان و بلوچستان غالبا طرحهای سوزندوزی دارد. رشتهی خامهدوزی حدود چهار سال است که احیا شده و روی آن کار میشود. لباسهای سوزندوزیشدهی منطقه سیستان و بلوچستان به کشورهای اروپایی و کشورهای حاشیهی خلیج فارس مانند عمان، قطر و امارات صادر میشوند. حصیربافی حصیربافی به دو بخش خولکبافی و تگردبافی تقسیم میشود. تگرد از برگ درختان خرمای وحشی (داز) بافته میشود و خولکبافی با استفاده از ساقههای نی دریاچهی هامون تهیه میشود. طول این نیها یک متر تا دو متر است. محصولات تگردبافی، زیرانداز، حصیر و ... و محصولات خولکبافی، پرده، سایهبان و ... هستند.